(czyli God save our souls)

(czyli mordercza siła dygresji)

(czyli do koluśka ... hej!)

(Zapiski z pierwszego etapu żeglarskiego przedsięwzięcia "R. A. Projekt")

Rozpoczynał się kolejny rejs. Na pokładzie zamustrowała się świeża załoga. Większość z nich miała być po raz pierwszy na morzu. Wśród początkujących był człowiek o imieniu Tomasz.

Nie rozpoczyna się niczego w piątek, szczególnie rejsu. Na dodatek samotnego rejsu we dwóch i to wtedy, gdy przez całe Wybrzeże gonią człowieka "wściekłe psy" Kapitana Szafranowicza.

Samoster zepsuł się na dobre. Jako trochę odporniejszy na wilgoć zastąpiłem delikatne urządzenie i w podwójnej roli, bo wciąż przecież byłem także alarmem zbliżeniowym, trzymałem kurs na latarnię.

Flauta trwała już od kilku godzin. Było po południu, siedziałem sobie, słoneczko grzało, ptaszki czasem mnie odwiedzały. Rozłożyłem wędkę, zarzuciłem, nic nie złowiłem bo to normalne, ale nie o to chodziło. Tak sobie po prostu zarzuciłem wędkę, znaczy nie wędkę, bo wędka została na pokładzie, tylko przynętę na tej wędce. I tak sobie siedziałem, siedziałem, siedziałem... Aż tu nagle...

Poczułem lekkie szarpnięcie, jakby kotwica puściła i ponownie chwyciła. Otworzyłem oczy. Nadal byłem na jachcie a dookoła niezmiennie panował polarny dzień. W domu o tej porze dopiero świta – pomyślałem. Skostniały wychyliłem głowę z kabiny.

Umówiłem się z ludzmi na krótki rejs – zaledwie weekendowy. Grupa znajomych koniecznie chciała zaznać uroków morskiego żeglarstwa. A ponieważ, to były tylko dwa dni, więc chcieli pływać bez schodzenia na ląd.